ما هم جميع آنها را در اين فصل از نظر خوانندگان گرامى مىگذرانيم . چنين به نظر مىرسد كه ايرانيان قديم كمى و زيادى قاعدگى را معلول بيمارى مىدانستند . در اين باب در ونديداد و ساير كتب مذهبى دستورها و احكام چندى آمده ، كه تكاليف پيروان به آئين زرتشت را معين نموده است . اصولا بايد دانست ابواب پانزدهم و شانزدهم ونديداد كه اولى شامل پنجاه و يك فقره و دومى شامل هيجده فقره است درباره معاصى كبيره و احكام زن حائض و حامله و وظائف و رفتار مردان در مواقع قاعدگى زنان و امثال اين امور با آنان است . قاعده زنان را در اوستا دخشته ( Dakhshta ) و در پهلوى دشتان ( Dashtan ) آمده است فقرات اول تا پنجم از باب پانزدهم ونديداد مربوط به گناهان بزرگ مىباشد ، كه چهارمين معصيت كبيره آن است كه مرد در زنى كه نشان حيض ديده يا حائض شده باشد يا خون حيض از او جارى است نزديكى كند و پنجم معصيت كبيره آن است كه مرد در زنى كه حامله است و شير به پستانش ( آمده يا نيامده باشد ) نزديكى نمايد و نطفه خود را در زن بريزد و زن مجروح گردد . سقط جنين در آئين زرتشت از كارهاى بسيار ناهنجار بوده ، بدين معنى كه اضمحلال حيات را به عنوان از بين بردن و نابودى عالىترين شكل خلقت اهورامزدا مىدانستند و مكافات در مورد سقط جنين كمتر از مجازات قتل عمدى نبوده و روحانيون و پزشكان با يكديگر در اين مورد مبارزه شديدى با مرتكبين مىنمودند . در اوستا به جنين چهار ماه و ده روز چندان اهميت داده نشده است ، به نظر مىرسد معتقد بودند كه روح در بدن وى حلول ننموده است . چنين به نظر مىرسد ساقطين جنين از ميان بانوان ( پيرزن‌ها - فقره چهاردهم